| تبليغات | X |
|
اشعار حسن مصطفی زاده (آرمان صورتگر)
! احساس میکنم کلمات بازی محض اند! تا فریبت دهند زندگی زیباست
| ||
|
در شوخی بی مزه تاریخ گذشته زمان ننگ ادم را به ریش من نبندید... چون در فاحشه گی مدرن دم پر پروانه ها هستم...!
شمس لنگرودی - محمدعلی بهمنی - آرمان صورتگر
من و استاد علي نظمي تبريزي
شهاب مقربین - علی باباچاهی - آرمان صورتگر هفت نفس عمیق ۱ مسیح هیچ گاه فکر نمی کرد که بره معصومش ژامبونی باشد با معنویت نودونه درصد! که کشیش ها هر صبح برای صبحانه تناولش میکردند...! ۲ عرض رحمانی بوسه ات سجدگاهی ست مرا وقت نماز! برای دیر آمدنت گیسو زده ام نکن! سالهاست هفده گانه هایم هجایی شده اند! ۳ در کلاس جفرافیا آموختم : معلم آدرس خانه اش را گم کرده است...! ۴ تایید وعده بهشت فرمالیته ایست در انصافهای مینی مالیستی! که دوستی با دست چپ آن را با عشق تقدیمت میکند! ۵ گاهی فرکانس یک برگ طرح یک نیمکت را چنان پاییزی میکند که من نقش خالی دستانت را در خیابان آفریقا فریاد می زنم... ۶ زیر سنگینی درشکه فداکاری شکست کمر (ویکتور هوگو) در بی نوایی! اینک اینجا کلیسا معنا ندارد تا کشیشی باشم که دزدی ژان والژان را نادیده گرفت...! ۷ کودکی ام دست سرنوشتی ست که مادرم در قنوت یادم داد اینک بیم آن دارم که حزن میان مغرب و عشای موهایت گیر کرده باشد!
بدون شرح! [ چهارشنبه چهارم آبان 1390 ] [ 0:22 ] [ ح.م (آرمان صورتگر) ]
در کوی نیک نامی ما را گذر ندادند گر تو نمی پسندی تغییر کن قضا را با سلام خدمت همه هم قطارانم پانزدهم مهر سالروز تولد شاعر گل و آیینه سهراب سپهری گرامی باد. ضمناَ در این روز من هم بدنیا آمدم ولی تا الان از خودم اصلا راضی نیستم! یاران همراه برایم فقط دعا کنید ... برای یکایک شما عزیزان آرزوی شادکامی و تندرستی دارم . بدرود 1390/07/12 تهران روستاي ورسه خوران -سفري به اتفاق همسرم و برادرش/مهدي شريفي(م.اشتاد) /جواد نوروزي
من و رسول سعادت نيا (ماهشهر) نا گفته نماند كه من رسول سعادت نيا را خيلي دوست دارم و از لحاظ سواد ادبي قبولشان دارم.
سكوت شاملو
قصه معروف مريد و مرشد...!
من و جناب سرخي عزيزم
از سمت راست : آرمان صورتگر-استاد عبدالملکیان(مدیر دفتر شعر جوان)-خانم سالاریه(ترانه سرا-همسرم)-خانم آخوندزاده (شاعر) ********************************************
من / توتون / تنهایی / تو من و توتون و تنهایی ، خیره می شویم به تصویری که با کلمات دودش کرده ایم ! و این شیطان لای کتاب ! چه مومنانه وعظ می کرد واژگان چشمانت را بر سگ معصیتم ! . . . در تعبیر فال قهوه ات که هرگز به اتفاق ننوشیده بودیم ملیجک متون دربار شعرم سالهاست زیر خنده سوال تو گیر کرده است . . . . و اینک در این هبوط اصالت آدمی کفر من تشنگی ست ! شاید سهم من قطره بارانی باشد از حیات ! که برای دروغ رفتنت بدرقه راهت می شود ای مجاز حقیقت یافته من ای زخمی زمان ! . . . نبودن و خاطره پوچی و هویت نوستالوژی و عکس در بودن مثل نبودنت ایجاب میکند تا تف کنم بر بکارت آیینه ای که تصویرش را تو کارگردانی کرده باشی ...! همین . . . ******************************************** پورتره کویر
لبخند
ایجاز می شود بر لبان کویر ! الا ای افعی مسیر رفتنت را با ما شوخی کن تا کمی عکس بگیریم ... ! ******************************************** تقدیر برای لمس ماهی
تو را
برای بوسیدنت در ساده ترین کلمات می نگارم و تقدیر را به تو می سپارم ماهی ! دریا تنگ ساطور ... ! ******************************************** یأس معصیتتصویر من از تو همان جزوه های خط خطی ست که لبان عصیان زده ام برای گفتن دوستت دارم روزی صد بار تمرینش می کردند کاش آن دوران المثنی داشت !!! کاش . . . [ دوشنبه نوزدهم اردیبهشت 1390 ] [ 12:28 ] [ ح.م (آرمان صورتگر) ]
برای شمس لنگرودی
(( تقدیم به استاد محمد تقی شمس لنگرودی به مناسبت شصتمین سالگرد تولدشان در 26 آبان ... این شعر به پاس زحمات عاشقانه ایشان میباشد که حضورا خدمت استاد قرائت گردید ، باشد که جبران گوشه ای از محبت و عشق بلاعوض ایشان باشد ... استاد شمس لنگرودی خسته نباشید ! )) ( تقدیر آبان ) ملحفه های سپید آسمان خیس هاشور زده بدن نمایی می کند آبان را ضمن بیست و شش فریاد! با ظهور مردی که دستانش پاییز را ترجمه می کرد... لنگ لنگان آن رود در پیچش مسیر نگاهت که روزگار را تمرین داشت یک سو صاف عاشق حرکت کرد سیروس وار میسر شمس را با مژدگانی تحول یک مرد که دستانش پاییز را ترجمه می کرد ...
[ یکشنبه شانزدهم آبان 1389 ] [ 11:20 ] [ ح.م (آرمان صورتگر) ]
انزوای معصومیت
چه فروتنانه نگاهم پایین شد به وقت خشم کلمات نگاهت آهسته گفتم : عذرخواهی می کنم (( انسان )) دیگر تکرار نمیشود عدالت ...!
کوتاه ساکت
سکوت ابزار تعادل جهان در من ...! پذیرشی ارغوانی : تا به همنوعانم بگویم : دیگر مرا با شما کاری نیست!
توهم حرف
احساس می کنم کلمات بازی محض اند که فریبت دهند : زندگی زیباست ...!
ماسک
چقدر از نقاب سیندرلایی ات عفونت می بارد ای مادیان زنگ زده شیطان : آخر اگر توهم ات معراج است مرا با واقعیت تو کار نیست...! منظور روح القدسی
به فردا نگاه می کنم ساعت هشت است ! تقویم را می خوانم به جغرافیای حضورت ! تا مرور کرده باشم آمدنت را ...! کاش می دانستی انتظارت حجم سنگین دلواپسی ست در سینه من ! آه ... این روز ها ساعت چقدر هشت است بهانه ام غروب هشت لحظه هشت عقربه هشت هشت ، هشت ، هشت ... ترس دارم از ثانیه ای بی تو آن هنگام که روح القدس چشمانت از یادم رفته باشد. راستی چرا ساعت فقط هشت است ؟؟؟ ؟ ، ؟ ، ؟ ...
[ پنجشنبه بیست و دوم مهر 1389 ] [ 18:25 ] [ ح.م (آرمان صورتگر) ]
غریو سکوت خورشید وضو می گرفت از جنون ! تا تحریر کند نگاهش را بر آستانه دری که تشریف فرما می شد آن لعبت سیاه پوش همه جا شاباش بود از رقص کنان ستارگانی که : غریو انتظارشان را سر می دادند... اثبات می شد سکوت در آیینه پر حرف که دروغت را تلائلو نمی داد. آری در مقابل آیینه ایستاده ام اینک ! ! ! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * میانه
دو چشم یکی در صبح یکی در شب غروب و سحر مال من ...! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
انتظار خیس
چشم با نگاهش جزر و مد را دید آبی بود سیاه شد اما تو نیامدی ... * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * انزوای یک چارچوب چوبی
می خوانمت نور باش بر دریچه ای که قابش منم راستش را میدانی؟ سالهاست مرده ام از بس کسی نگفتم : سلام ...! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * زلال آسمان لیز می خورد در زلال چشمانت وقتی که بالینت تکیه بر شقایق ها می داد واین نگاهت بود در خلاء آوازی آسمان که مرا جستجو در ختان افقی نگاه کردند و تنها یک سهم باقی ماند ! یک سوزن از خط خورشید که آن را تقدیمت میکنم. سیر مردمکان پنج منشوری چشمانت سعادت را شهد عسل می داد به قد چشیدنی
که لبانت را آبستن می کند تا بگویی دوستت دارم . سالهاست شعرم بدنبال عنوانی ست از تو که واقعیت را تحریر کند بر سر فصل انگشتانم و این مداد
لای انگشتانم تعریف می کند حماسه دستانت را به ریاضیات که چقدر انتظار باید تا ترنم آسمانیت! و این فاصله بود
در زلال چشمانت می کرد.
که مرا طرد میکرد از خود. . . * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * پوزوتیو رویداد ها بیداد می کردند در فوج فوج حضورت و دستم تاب نداشت تا از مشرقی ترین لحظات چشمانت عکس بگیرند [ دوشنبه بیست و هشتم تیر 1389 ] [ 8:52 ] [ ح.م (آرمان صورتگر) ]
لاف متضاد
اینکم را اکنون همه جا آفریقاست ! حالا حاضر احتمالاٌ می زنم لاف تو را شانه ! ظاهراٌ اطنابی بود دوستی بر دره ای مشروط ! یا سیاه چاله یا کشمیر ...! مرا تف مینداز ! غرق بوسه ام کن ! زیرا بودنت : قوت قلب پارادوکس من است ...! بودن + نبودن = ... هستیم ... همین ! 1389/04/15 تهران ************************************************* لفظ باش ...! ابری تکیده بر سینی آسمان خورشید غروب هفت مارس به ازای این سه فاکتور روحم را تقدیمت میکنم بتاب خونین آرام بر درون آلابامای من ! هجرتم را فریاد کن ! تا آمدن ! صبحانه مقصودم را حاضر کن حالا ! دور نشو سر آغازی باش همین جا بازی کن و با من باش همچو ابری تکیده بر سینی آسمان ! در برون آلابامای من ...! 89/04/15 تهران *****************************************************
بهانه گلگی : شکایت می کرد . . . می دانست روزی خواهم رفت ! این تصور را در خودم پنهان می کردم . آخر دیوار راز دار ما بود . . . ! تهران 1389/04/13
******************************************************************* مناجات همیشگی من خداوندا آرامشی عطا فرما تابپذیرم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم شهامتی که تغییر دهم آنچه را که می توانم و دانشی که تفاوت این دو را بدانم . آمین ... ***************************** کنکاش قلم . . . تحلیل فرو میماند وقتی نگاه تو مرا فرا میخواند منشور متشکل از چشمانت افق را در صداقت برایم نقش میزند و بی آنکه خود بدانم ، تسلیمم ، تسلیم ! فلسفه دستانت تازه برایم متولد میشوند . شبی سپید محو شده در نوشته هایم و نگارشت چه مومنانه آوازم میخواند با سمفونی با شکوه قلم ها و کاغذها ذهن کاغذ تشنه بوسه جوهرین توست و در راستای عنصر دفترم تو حاکم قلم من هستی و غمگینم : از آفرینشی پاک ، که من آلوده اش کردم در تابلوهای اکسپرسیونیسم انتزاعی . . . ! و چه آشنا صدایم زدی با تویی که نمی شناسمت . . . برودت صدا آشفته ام میکند و تولد آتش را با سیگار حمایت میکنم بر نایژک هایم و چه بوی توتون میدهد آتش و زندگی . . .تهران 89/02/30 * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * این /منم /انسان /خاکی /...
. Ode To Melancholy
Melancholy - still my desire for thy precious tragedian wine... Sweep me away, into the vale of thine! Where sorrow's strong and so is joy.
Melancholy - still my desire, O let my heart by thee inspire... O fill the air with thy sweet scent, Let thy light, thy star crescent.
Wherever she dwells I will bid a farewell sigh For she dwells with beauty - beauty that must die And deep inside me I will wait for her return To her enchanting, awe-inspiring flame I'll yearn
O lust and rueful thought be mine, My soul enhanced, desires.. Melancholy. My heart is thine. E M P Y R I U M [ سه شنبه چهارم خرداد 1389 ] [ 16:25 ] [ ح.م (آرمان صورتگر) ]
ترجمه (( وارتان )) .................................................................................................................................................. حجم شامگاهان
آسمان آرام زمین آرام شب چه شگفت انگیز است و بهترین فرصت برای قدم زدن در خیابان ممنوع سکوت ! شب مرا با خود میبرد به نمی دانم هایم به کوی آشنایی با دختری از جنس بلور که پیراهنی از مهتاب بر تن دارد و زنده می شود یادها و خاطره ها و نفس می کشند همه تصاویر تابلو ها و استیریب تیز می شود پرسپکتیو در فضا بدون هیچ خلاء که تحسین می کند ما را زمان به دسترنجی هنگامی که نوشیدیم همدیگر را ! همرا ه با : اکتاویو پاز / پاپلو نرودا و رضا قلی خان ضلی ...! و فریاد میزند بیگانگی ( آلبر کامو ) بی رعایت من . آری من خاطره ام را نوشیده ام به جامی لبریز ! و ما میدانیم : که حجم سینه های عاشق را چه کسی برد به هزاره ستیزه جوی آفتاب ما شبانگاهان را حس کردیم و دانستیم : شب را پلی ست از جنس کهکشان به سوی یک آفرینش همراه آفرینش بسوی یادها و خاطره ها به سوی دفترها و قلم ها که می کشاند ما را به گذشته و آینده ای که هرگز نخواهیم دید آری ، اینجا بشریت آزاد است حق انتخاب دارد آیا : مسیر یک شبه یادها و خاطره ها را میدانی ؟ من تو را با شب شب را با تو صدا میزنم و این پیمانیست کواکبی با تو تا روز اتصال دو سیم از مرام قدسیان ... ... [ چهارشنبه بیست و نهم اردیبهشت 1389 ] [ 12:5 ] [ ح.م (آرمان صورتگر) ]
آن رهگذر آزاد از راه رسید آهسته گفت : سلام رنگ پریده عصر زندانی شما بخیر! چه میکنی با دیوار ؟ ؟ ؟ تا از تلخی نگاهش یک فنجان قهوه نوشیدم به رسم تعارف! تازه دانستم که (( سالهاست تنهایم ...!)) **************************************
[ شنبه یازدهم اردیبهشت 1389 ] [ 9:29 ] [ ح.م (آرمان صورتگر) ]
خط...نشانی از نگاهت ****************************************** پری شعر
[ پنجشنبه ششم تیر 1387 ] [ 18:14 ] [ ح.م (آرمان صورتگر) ]
برشهای کوتاه Short cuts برش هایی است کوتاه، از زندگی و برخورد ساده و اتفاقی چند دوست، کنشها و سخنانی که به وقوع می پیوندد و باعث نمایان شدن هرچه بیشتر حفره های عمیق و تضادهای رفتاری هر کدام با خویشتن خویش و مسیری که در پیش روی دارد ، می شود. پوسته ای ظاهری و کاملا شکننده که تنها در آنی، درهم میشکند و در خود فرو می ریزد These are cutting of life and simple and accidental contact of some friends. The action and speeches are happened. This is the causes of showing of deep pit and the contrast of behavior with own himself and the line that he has in front. The seeming and breakable crust that in a moment will break and fall down.
[ چهارشنبه بیست و نهم خرداد 1387 ] [ 19:18 ] [ ح.م (آرمان صورتگر) ]
|
درباره وبلاگ  و عشق تراژدی پرواز بود که در اسمان دستانم پرسه می زد و گهگاهی خرد می شد به هنگام شکست با مشتی محکم بر دیوار | |
| [ قالب وبلاگ : ایران اسکین ] [ Weblog Themes By : iran skin] | ||
